Стихи про татарский язык

Татарский язык – это не просто набор слов, это живая история народа, его душа и мировоззрение. В каждом звуке, в каждой грамматической конструкции отражены вековые традиции, мудрость предков и неповторимый колорит татарской культуры. Изучение родного языка – это прикосновение к своим корням, возможность понять и прочувствовать глубину национального самосознания. Эти стихи – попытка передать красоту и значимость татарского языка для тех, кто только начинает свой путь в его освоении.

Эх, телем, әйе, син – минең йөрәгем,
Син – бабаларымның изге сүзләре.
Син – җырларымның назлы иркәләгем,
Син – киләчәгемнең күркәм күзләре.

Син – туган җиремнең моңлы авазы,
Син – халкымның гореч-шатлыклары.
Син – киң далаларның назлы каравы,
Син – йолдызлы төннәрнең яме шатлыклары.
    

Как робко слово первое звучит,
На языке родном, таком знакомом.
В нем память предков бережно хранит,
И шепот ветра над родным порогом.

Он словно ключ к заветной старине,
К истокам веры, к мудрости веков.
В нем отзвук сказок слышен вдалеке,
И эхо песен, что пели нам отцов.

Он – связь времен, он – гордость и любовь,
Он – отражение души моей и вашей.
И пусть звучит он, словно птичья новь,
Над нашей Родиной, над всей землей все чаще.
    

Сүзләр җыры – ул минем җаным,
Алар аша мин дөньяны табам.
Алар минең иң якын дустым,
Алар белән мин офыклар аша барам.

Һәр сүз – ул бер бәя, бер хәзинә,
Аны саклап калу – безнең бурыч.
Тел – ул минең милләтемнең йөзе,
Аның гүзәллеген күрергә – бик матур.

Мин теләм, син да татар телен өйрән,
Аның серләрен ачып күрмичә калма.
Чөнки тел – ул безнең иң зур байлыгыбыз,
Аны югалтмаска тиеш, иптәшкә саклама.
    

Язмыш ул, телнең язмыш, әйе,
Күп юллар үтте, күп сынакларда.
Ләкин сакланып калды ул, әйе,
Безнең күңелләрнең иң тирән урыннарында.

Ул безнең тарихыбыз, безнең мәдәниятебез,
Ул безнең киләчәгебез, безнең өметебез.
Аның белән бергә яшибез, бергә үрәбез,
Аның гүзәллеген күреп, шатланабыз.
    

Мәктәп көннәре – ул минем яшьлегем,
Анда мин татар телен өйрәндем.
Укытучым миңа күп нәрсә өйрәтте,
Мин аңа мәңгелек рәхмәт әйтәм.

Тел дәреслары миңа бик ошады,
Анда мин җырлар җырладым, шигырьләр сөйләдем.
Мин татар халкының тарихын өйрәндем,
Мин аның мәдәниятен яратам.
    

Китап ачсам, дөнья ачыла,
Татар телендә язган авторлар.
Аларның сүзләре күңелгә тия,
Аларның хикаяләре мине яңара.

Китап – ул минең иң яхшы дустым,
Ул миңа күп нәрсә өйрәтә.
Мин китап укырга яратам,
Чөнки китап – ул белем чыганагы.
    

Әй, тел, син минең байлыгым,
Син минең милләтемнең йөзе.
Син минең киләчәгем,
Син минең үткәнем, хәзерге көнем.

Син минең җаным, син минең йөрәгем,
Син минең иң якын дустым.
Син минең иң зур шатлыгым,
Син минең иң зур бәялем.
    

Татарча сүзләр – ул минем җаным,
Алар аша мин дөньяны табам.
Алар минең иң якын дустым,
Алар белән мин офыклар аша барам.

Һәр сүз – ул бер бәя, бер хәзинә,
Аны саклап калу – безнең бурыч.
Тел – ул минең милләтемнең йөзе,
Аның гүзәллеген күрергә – бик матур.
    

Без укыйбыз татарча китаплар,
Без укыйбыз татарча шигырьләр.
Без укыйбыз татарча хикаяләр,
Без укыйбыз татарча мәкаләләр.

Без татар телен өйрәнәбез,
Без татар халкының тарихын өйрәнәбез.
Без татар мәдәниятен яратабыз,
Без татар телен саклыйбыз.
    

Мәктәп – ул белем йорты,
Анда без татар телен өйрәнәбез.
Укытучыбыз безгә ярдәм итә,
Без аңа рәхмәт әйтәбез.

Мәктәп – ул дуслык йорты,
Анда без яңа дуслар табабыз.
Мәктәп – ул киләчәк йорты,
Анда без үзебезнең киләчәгебезне корыйбыз.
    

Телнең көче бик зур, әйе,
Ул дөньяны үзгәртә ала.
Ул кешеләрне якынайта,
Ул кешеләргә ярдәм итә.

Татар теле – ул минең көчем,
Ул минең милләтемнең көче.
Мин татар телен яратам,
Чөнки ул минең иң зур байлыгым.
    

Исемнәр – ул тарихның язмышы,
Алар аша без бабаларыбызны табабыз.
Татар исемнәре бик матур,
Алар аша без үз милләтебезне табабыз.

Һәр исемнең үз мәгънәсе бар,
Һәр исемнең үз хикәясе бар.
Без исемнәрне саклап калырга тиеш,
Чөнки исемнәр – ул безнең киләчәгебез.
    

Җыр – ул күңелнең авазы,
Җыр – ул шатлыкның иркәсе.
Татар җырлары бик матур,
Алар аша без халкыбызны яратабыз.

Җыр – ул тарихның чагылышы,
Җыр – ул мәдәниятнең байлыгы.
Без җырларны җырларга тиеш,
Чөнки җырлар – ул безнең язмышыбыз.
    

Татарстан – минем туган җирем,
Анда мин үскәнем, яшәдем.
Татарстан – бик матур илем,
Мин аны яратам, сакладым.

Аның тарихы бик бай,
Аның мәдәнияте бик зур.
Мин Татарстанны данларга тиеш,
Чөнки Татарстан – минем туган җирем.